فى الجنان درجاتهم . و اين عاصى تبه روزگار ، مدّت دو سال در مدرس آن جناب به استفاده و تعليم شرفياب مى شدم ، و در تشويق و تربيت حقير كوتاهى نمى فرمود ، و در ترويج حقير و شيوع كتب مؤلّفه حقير ، كمال اهتمام مى فرمودند ، و در كتاب « ذخيرة المعاد » آن جناب به خط مبارك خود در تعريف و توصيف آن كمال مرحمت فرمودند ، و باعث ترويج آن كتاب و باقى مؤلفات اين حقير گرديدند » . « 1 » اولاد او : 1 . حاج ميرزا محمد رضوى . « پس از چند سال از رحلت پدر بزرگوارش عازم زيارت بيت الله شد . بعد از اداى مناسك مراجعت به عتبات عاليات نمود خدمت علماى اعلام رحل اقامت انداخت . قريب بيست سال بپاييد تا رموز استنباط و نكات اجتهاد بيندوخت . . . معاودت به مشهد مقدس نمود ، بالارث والاستحقاق رياست تامّه و قبولى عامّه يافت » . « 2 » 2 . ميرزا محمد ابراهيم رضوى . « جنابش در عداد فحول مشاهير اسلام بلكه از صناديد علماى اعلام به شمار مى رفت . به علوّ درجه اجتهاد و تنقيح احكام و انتقاد ، و غور فكرت عميق و لطافت نظر دقيق ، با مقام زهد و مكانت تقوى و اعراض تمام از دنيا و مافيها ، يگانه عصر و نادره دهر بود . از كثرت وثوث خلق به ديانت و امانتش ، تا اسناد و قبالجات معاملات به مهر و سجلّ جنابش مزيّن نمى گشت آن معامله نمى گذشت . در مدّت عمر اصلًا پشيزى و چيزى به هيچ عنوان از كسى قبول نكرد . به ضيافات دعوتى نمى رفت . حرف سرّى در مجلس او گفته نمى شد . التزام تام در رعايت حقوق مسلمين از تواضع و تكريم و حفظ الغيب و معاشرت علماء عظام خصوصاً زوّار و غربا داشت . از زيادتى غور و دقّت در احكام شرعيه ،

--> ( 1 ) . فردوس التواريخ ص 130 - 129 . نواده او : سيد ميرزا حسن بن ميرزا ابراهيم بن ميرزا حسن رضوى عالمى جليل و با تقوا و از شاگردان آخوند خراسانى و شريك درس علامه شيخ آقا بزرگ طهرانى بوده و در مشهد مقدّس جانشين پدرش در امامت جماعت و مرجعيت امور گرديده و در سال 1346 ق وفات كرده است . نقباء البشر ج 1 ص 378 . ( 2 ) . شجره طيّبه ص 339 .